Zaman tüneline girip İslam Öncesine dönelim. İster

misiniz? Sizleri duyuyor gibiyim ama uğramakta

fayda var diyorum.

İslamiyet öncesinde Arap Yarımadasında aile

yapısı temelsizdi. Kız çocuklarına itibar edilmez;

hepimizin bildiği gibi yeni doğan kız çocuklarını diri

diri toprağa gömerlerdi. Doğrusu henüz ilkokul sıralarında

iken bunu duymak her kız çocuğunu olduğu

gibi beni de etkilemişti.

Kızın doğuşu utanç kaynağı idi. Kimsenin yüzüne

bakamazlardı. Bunun bir nedeni de ekonomik

durumdu. Çünkü kız çocukları çalışmadığı için, aileye

bir katkısı olamazdı. Savaş durumunda da korunmaya

mecburdular. Kabileler arasında çıkan savaşlarda

mağlup tarafın kızları esir alınır, bunlar

pazarlarda, ya satılırlar, ya da cariye olarak alıkonulurlardı.

Bırakın miras almayı, kendileri miras olarak

kalıyordu. Kısacası o zamanın kızları/kadınları

büyük bir dram yaşamaktaydı.

Yüce dinimiz İslam da yukarıda anlattığımız gibi

“eski cahiliye adetlerini” kaldırmış, insanlığa hak

ettiği değeri iade etmiş ve kadın-erkek arasındaki

eşitliği sağlamıştır. Kadının diğer dinlerde olduğu

gibi doğuştan günahkar olduğunu asla kabul etmemiştir.

Hem erkek, hem kadın, doğan her insan

dünyaya tertemiz, günahsız olarak iner. Suç ve günah

dünyada başlar ve biterdi.

Peygamberimiz (S.A.V) hanımlara nasıl davranılacağı

hususunda örneğimizdir. O, hanımlarını

asla incitmemiş, ümmetine de hanımlarına iyi davranması

hususunda gerekli tavsiyelerde bulunmuştur.

“Cennet anaların ayağı altındadır. “ diyen dinimiz

kadına vermiş olduğu değeri bir kez daha gözler

önüne sermiştir.

İlk Müslüman, bir kadındır. İlk şehit de… Peygamberimizin

soyu, kızından devam eder. Hz. Ebubekir’in

kitap haline getirdiği dünyadaki tek

Kur’an-ı Kerim Hz. Ebubekir, Hz. Ömer, Hz. Osman

dönemlerinde onlarca yıl bir kadının yanında

kalmıştır. Oysa bu dönemlerde Hıristiyanlar “bir

kadın İncil’e dokunabilir mi dokunamaz mı” tartışmasını

yapmaktaydı. Kur’an-ı Kerim’de Nisa (Kadınlar),

Müntehine (imtihan edilen kadın), mücadele

(mücadele eden kadın), Meryem gibi sure

isimleri vardır. Fakat, rical (erkekler) süresi yoktur.

Müslüman kadınlar, dilediği şekilde mülk edinip,

mülkünde istediği gibi tasarruf etme hakkına sahipti.

Peygamberimizin hanımı Hz. Hatice, Mekke’nin

en zengin hanımlarından biriydi. Cahiliye devrinde

bile Tahire (temiz kadın) ve Tacire (kadın tüccar)

lakaplarıyla anılırdı. İslam’ın zuhurundan sonra da

İslam’ı canıyla olduğu kadar malıyla da desteklemiştir.

İslam’da kadının ticaret yapma, mal-mülk

edinme hakkının yanısıra yönetime katılma, çalışma,

hak ve hukuku savunma, eğitim, seyahat etme,

nafaka hakları da mevcuttu.

Sevgili Peygamberimiz Hz. Muhammed (S.A.V)

Vedâ haccında/son hutbesinde, Kasvâ adlı devesi

üzerinde, Arafat Vâdisi’nin ortasında 124 bin Müslümanın

şahsında bütün insanlığa hitap ederken, erkeklerden

kadınların haklarını gözetmelerini ve bu

hususta Allah’tan korkmalarını tavsiye etmiştir.

İşte, İslamiyet ile tanışan insanlar, özellikle de

kadınlar feleğin tersine döndüğünü düşünmüşlerdir.

Kök anlamı barış ve esenlikle kardeş olan dinimiz,

kız çocuğunu diri diri gömen insanları, haksız

yere en küçük bir cana kıymaktan doğaya dahi zarar

vermekten çekinir hale getirmiştir. Kadını mal

gibi kullanan bir toplumda, kadına düşmanlık, cana

düşmanlık, hayata düşmanlık simgesine dönüşmüştür.

Ve o yüce dinin incelik peygamberinin hanımlara

yönelik latif tavırları kadına değer verdiğini söyleyen

günümüz insanı için bile önemli mesajlar taşımaktadır.

Anlayana…